Heel bewust heb ik de berichten over Saab maar even gelaten voor wat ze waren. Vanuit het Saab-kamp zelf kwam er overigens niets. De rest waren losse flodders, suggesties, insinuaties, gossip met één gemeenschappelijke factor: je had er niets aan. De cijfers die Saab nu de wereld instuurt, hebben dezelfde waarde. Je hebt er niets aan en dat hoeft ook niet. Als Saab een mens was, dan lag het nu aan slangetjes te puffen op intensive care, was de familie geroepen en stond de begrafenisondernemer al op scherp. Ik zeg het eerlijk: ik geloof er niet meer in. We kunnen Victor Muller veel inventiviteit toedichten, maar dit gaat hij niet redden.
Welke krachten een rol hebben gespeeld, weet ik niet, schreef ik al eerder. Maar dat er spelletjes worden gespeeld, is duidelijk. Ik heb al eens meer naar General Motors als kwade genius gewezen en brandschoon acht ik dat clubje zéker niet. Niemand sloeg intussen met zijn vuist op tafel en het verhaal Vladimir Antonov kunnen we zo langzamerhand ook wel de historie binnenschuiven. De man wil Spyker al niet eens meer hebben voor vijftien miljoen, dus een verlies van 224 miljoen euro compenseren en nog geld in de toko pompen om weer adem te kunnen halen, gaat de Russische bankier (waarschijnlijk) te ver.
Wat er verder gaat gebeuren? Saab staat al op het schavot. Strop om de nek en het luik trilt gevaarlijk. Lang gaat het niet meer duren. Een autofabrikant die al vijf maanden zieltogend ligt te hakkepuffen, gaat het niet redden. Zelfs nu nog hoop ik dat ik onvoorstelbaar fout zit. Ik ben alleen bang van niet. Het is nog slechts een kwestie van tijd en ik word beroerd van de gedachte dat het overlijdensbericht binnenkort wordt bezorgd. En in wederopstanding geloof ik niet.

































