Menu Sluiten

De laatste posting was begin juni en eerlijk gezegd, dat valt mij nog mee. Ik kreeg even teveel op mijn bord om fatsoenlijk te kunnen werken. Er gebeurde genoeg in de autowereld, maar ik liet het verder links liggen. Proberen iets op papier te krijgen, iets te schrijven, lukte niet. Nee, een writersblock is iets anders. Dan wil je nog, maar ik wilde gewoon even niets, helemaal niets. En soms moet je die tijd gewoon nemen. Dat deed ik.

Op 25 maart overleed mijn vrouw Gerda, op de dag af zestien maanden nadat mijn zoon Emile stierf, nog geen 32 jaar. Bij Gerda keerde de  borstkanker terug en dan staat Magere Hein klaar om er razendsnel een eind aan te maken. Dat deed hij dus. Binnen een paar maanden was alles over en sluiten. Gerda was een prachtig mens, eentje die mij wist te temmen, buitengewoon intelligent en adrem. Samen met haar schreef ik een paar boeken we er waren plannen genoeg. En dan opeens is alles verleden tijd. Ik heb geprobeerd alles bewust te beleven, hoe triest alles ook was. We hadden nog wonderschone gesprekken en als ik thuis kwam uit het ziekenhuis schreef ik zoveel mogelijk op. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want een mens is onder die omstandigheden een zeef.

Gerda Sluymer, juni 2018

Inmiddels is het half augustus en heb ik de rails weer gevonden, maar donder ik er nog met regelmaat van af. Belevenissen als dit zetten je ook aan het denken. Wat wil je nog wel, wat niet? Waar heb je zin in, wat boeit nog? Auto’s vind ik nog altijd boeiend, maar wél in het licht van de transitie en de broodnodige veranderingen. Gerda maakte zich daar ook zorgen over. Mensen willen helemaal niet veranderen, eigenlijk willen ze alleen maar meer en nóg meer. En dat trekt onze aardbol niet meer over een tijdje. Het handigste is om snel de andere kant op te kijken, de natuur gaf ons de ontkenningsfase. De natuur vertelde ons wél dat de gevolgen onvoorstelbaar kunnen worden als er niet wordt ingegrepen. Toen luisterden we even niet…

Gerda gaat er niets van meemaken. Wellicht blijft haar een hoop bespaard. Onze kleinkinderen krijgen de volle laag. Gerda was een fantastische Oma en gék op de kleinkinderen. En in dat licht baarde de toekomst haar veel zorgen. 

Ik mis de vrouw die zij was. Die mij terugfloot als ik weer eens een te scherpe tekst had geschreven. Ze maakte mij milder, wat ik natuurlijk direct aan mijn leeftijd toedichtte. We wilden een remake maken van “Auto’s maken de man en vrouwen geven tegengas“, inmiddels ook al een boekje van vijftien jaar geleden. Het gaf ons zoveel lol. Ze stond er op dat ik beloofde lol te blijven maken als zij er niet meer zou zijn. Dat heb ik gedaan, maar het is niet elke dag even eenvoudig.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Ik doe niets met cookies, maar de EU wil nu eenmaal dat ik meld dat ze zijn ingeschakeld. Klik gewoon op accepteren en kijk lekker rond.

Sluiten