Het was ergens in mijn jeugd dat ik mijn verliefdheden afwisselde tussen leuke dames en auto’s. Mijn rijbewijs was nog niet geboren en elke mening was louter gevoel. Voor de Giulia had ik een zwak. Het was geen kwestie van dit is een goeie auto of wat dan ook. Het was gevoel. Niet meer, niet minder. Het is óók het gevoel dat je vast moet (kunnen) houden als je er later eentje rijdt en met name de rekeningen van de dealer toch best een beetje pijn doen. Maar het gevoel voor de Giulia is nooit verdwenen.

Pin It on Pinterest

Share This

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Ik doe niets met cookies, maar de EU wil nu eenmaal dat ik meld dat ze zijn ingeschakeld. Klik gewoon op accepteren en kijk lekker rond.

Sluiten