Menu Sluiten

De elektrische auto op dorpsniveau

Het is dat Morgan ooit met een driewieler is begonnen... De Nobe 100 haalt met 92 km/u nog niet eens de snelheid van de Aero. Die werd tot 1950 geproduceerd, ruim drie decennia. Dat moet de Nobe nog zien klaar te spelen. Is het ding kansloos? Een beetje wel en misschien helemaal niet. Het ding komt uit Estland en uit die contreinen pruimen we niets. Dat wordt dus lastig, maar een beetje vooringenomen is dat natuurlijk wel. Als het ding niet honderd procent elektrisch zou zijn, besteedde ik er geen letter aandacht aan. Ik kan mijn tijd beter gebruiken. Maar er is een trigger om toch wat regels aan het ding te wijden.

Eerste reactie zal wel zijn dat je er niet dood in gevonden wilt worden. Nou, ik wel. Als ik mijn laatste adem uit zou blazen in zo'n lollig ding, dan lig ik daar niet wakker van. Wat een eenvoud! Wat een simplisme om een elektrische driewieler te tekenen die ergens in de verste knipoogt naar tijden toen auto's nog een styling meekregen waar je mooie gevoelens op heuphoogte van kreeg. De Nobe 100, een driewieler uit Estland. Zal ik maar stoppen? Kansloos toch?

De topsnelheid van het ding is 92 kilometer per uur. Het gemiddelde zal enkele tientallen procenten lager zijn. Als je er mee buiten de stad gaat paraderen. Maar blijf eens binnen de stadsmuren. Wie elektrisch rijdt, weet dat een EV dan met verdomd weinig stroom toe kan. Roman Muljar, de man achter Nobe, meldt dat de driewieler tweehonderd kilometer op één lading rijdt. Dat is ruimschoots héél veel meer dan de gemiddelde stadsauto per dag  scoort. Nog steeds kansloos of begint het in de verte al een beetje licht te worden? Mooi, ga ik verder.

De toekomst in de stad

De ene na de andere gemeente wil groen, elektrisch, dondert diesel de stad uit en verslikt zich in vaak overbodige laadpalen. Het subsidiëren van elektrische deelautoprojecten is vooralsnog een doodlopende straat, terwijl het zo mooi zou zijn. Huh? Pas daar niet juist een Nobe 100 in? Toch een rondje beter betaalbaar dan een Nissan LEAF, een Renault ZOE of een BMW i3. Kost dat ding dan? Dat gaat erg meevallen, als alles goed blijft gaan natuurlijk. Maar pakweg zestien, zeventien, achttien mille, zou zomaar kunnen. Biedt dat perspectieven? Ja natuurlijk, mits het ding niet barst van de kinderziekten (kinderziektes zo u wenst 🙂

Zet de Nobe 100 eens onder de spotlight van een zinvol gesprek over toekomstig stadsverkeer. Projecteer Daimlers paradepaardje car2go eens op de Nobe 100. Komen er al mooie ideeën opborrelen? Hang een leuke kilometerprijs aan het ding, bedenk een serie listige locaties waar de driewielers geparkeerd kunnen worden en maak de binnenstad elektrisch. En ja, parkeer er een hele serie aan de rand van de stad, beschikbaar om mee verder te rijden nadat je je eigen niet-elektrische auto daar een plek hebt gegeven omdat je niet verder mag in je ploffer van ooit. Een gemeente moet stroomstoten uitdelen om mensen wakker te maken. De Nobe 100 lijkt een uitgangspunt, een startpunt voor meer.

Zijn we rijp voor de elektrische auto? Natuurlijk niet. We jammeren liever over actieradius en vooral de te hoge prijzen van EV's. Dat laatste klopt wel, ze zijn veel te duur omdat importeurs er slinks de BPM bij heeft opgeteld die de overheid bedoelde als stimulans. Die BPM zal op termijn wel sneuvelen, maar kleine partijen kunnen daar best van profiteren. Vooral omdat ze andere denken dan de gevestigde orde van fabrikanten.

Autodelen is de sleutel

Ondanks dat het ene na het andere deelautoproject sneuvelt omdat er onvoldoende wordt nagedacht of de subsidie vooral in de eigen tas verdwijnt, is autodelen de toekomst. Auto's als de Nobe 100 (die je mag rijden met een motorrijbewijs...) kunnen daar enorm bij helpen. Als het echt tot een (behoorlijke) productie en er een importeur komt die de zaak serieus aanpakt, zie ik mogelijkheden die kunnen helpen bij de ontsluiting van de nieuwe toekomst die voor de deur staat te trappelen. Vooral omdat de gevestigde orde inmiddels wel aardig bezig lijkt te zijn, maar vooral in luxe denkt. De echte visionairs komen waarschijnlijk uit een andere hoek, dromen van oplossingen en niet van de hoge productiecijfers die brandstofauto's (helaas) nog steeds scoren.

Tenslotte

De Nobe 100 is voorals een crowdfundingproject. Roman Muljar stelt zich kwestbaar op. Dat is mooi, net als zijn land. Over zijn auto kunnen, en zullen, de smaken ongetwijfeld verschillen. Ik hoop niet alleen dat zijn knip en zijn orderportefeuille volloopt, maar vooral dat er west-europese importkanalen opstaan die de schouders onder dit ding zetten. Meer, maar niet zoveel meer, over de Nobe 100 vind je HIER. Mag ik afsluiten met wat electric eyecandy?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Ik doe niets met cookies, maar de EU wil nu eenmaal dat ik meld dat ze zijn ingeschakeld. Klik gewoon op accepteren en kijk lekker rond.

Sluiten